 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
MsXLabs Hi-Tech Forum | MsXLabs Organization | MsXLabs LEGEND | (MSN) Windows Live Messenger | Turkish RAP MP3 & Videos | About MsXLabs ? |
11-03-2006 05:42 PM
bir sizofren aski
Babam öleli 12 yil olmustu ve ben 20 yasina geldigimde babasiz olmanin acisini artik cok daha iyi anliyordum. Annemle birlikte kücük ama mutlu bir dünya kurmsutuk kendimize. Mevsimlerden bahardi, sokaklarda parklarda dolasiyordum. Bu bahar daha bir coskulu hissediyordum kendimi. Bircok arkadas edinmistim. Mehmet, Can, Canin kuzeni Merve ve daha bircogu…
Her gün belirli saaatlerde bulusup eglenceli dakikalar yasiyorduk. Onlarla o kadar cok egleniyordum ki artik ise bile gitmiyordum.
Yine ise gitmedigim bir günde yalniz basima dolasirken arkadaslarimla her zaman oturdugumuz parkta gördüm onu. O kadar güzeldiki… Bir süre cevresinde dönüp beni fark etmesini umdum ama bana hic bakmiyordu. Tam umutsuzluga kapilmak üzereyken son bir cesaretle yanina yaklastim ve “Oturabilir miyim?” diye sordum. “Oturbilirsiniz” dedi. Kalbim heyecandan deli gibi carpiyordu. Ne söyleyecegimi bilemiyordum. Sonra kisik bir sesle, “Adim Alper” diyebildim. Bana dönüp “Ceren” dedi. Bir süre sohbetten sonra telefonlarimizi birbirimize verip ayrildik. Aksam olanlari anneme anlattim. Annem gözlerimdeki mutlugu fark edince cok sevinmisti.
Arkadaslari davet ettim
Ilerleyen günlerde Ceren ile daha sik görüsür olduk. Zaman ilerledikce ona daha cok baglaniyorum. O hayatima girdikten sonra ise gitmeye baslamis, diger arkadaslarimla da daha az görüsür olmustum. Arkadaslar sitem edince kendimi affettirmek icin onlari aksam yemegine davet ettim ve hazirlik yapmak icin erkenden eve gittim. Anneme arkadaslarimin gelecegini söyledim. Aksam gelip catmisti. Kapi caldi, hemen kosup actim. Arkadaslar gelmisti. Onlari salona alip sofrayi hazirlamak icin mutfaktaki anneme yardima gittim. Sofra hazirlandiktan sonra salona gecip onlari iceri cagirdim. Arkadaslarimi masaya alirken annemin bakislarindaki korku ve saskinlik ifadesini hic anlayamamistim. Tam arkadaslarimi tanitiyordum ki annem büyük bir feryatla masadan ayrilip gitti. Olanlari bir türlü anlayamiyordum. Arkadaslardan özür diledim ve yemege basladik. Yemegin ve sohbetin ardindan arkadaslar gitti. Annemin od asina gidip olanlari sordugumda hic cevap vermedi. Sadece yüzüme bakip agliyordu.
Eve gelen misafir
Aradan 3 ay gecmisti. Arkadaslarla ve özellikle Ceren ile görüsmelerimiz siklasmisti. Bir aksam anneme sözü Cerenden acip birbirimizi ne kadar cok sevdigimizi ve evlenmek istedigimizi anlattim. Annem mutlu olmamdan gülüyordu ama gözündeki aciyi ve korkuyu hissedebiliyordum. Öbür gün is dönüsü eve geldigimde bir misafir vardi. Tanistik ve annem o arada kayboldu. Bu kisi bana tuhaf sorular sorup durdu. 1-2 saat oturduktan sonra annem gelip misafiri yolcu etti. Anneme gelenin kim oldugunu sordugum da doktor oldugunu söyledi. “Yoksa hasta misin?” dedim. Annem doktorun benim icin oldugunu ve sadece genel bir kontrol yapzirmak istedigini söyledi. Sabah erken kalkip hastaneye gittik ve bircok testten gecirildim. Bir kac saat sonra doktor gelip hicbirseyimin olmadigini söyledi ve annemi odasina cagirdi. Aksam eve geldigimide annemin gözleri aglamaktan sismisti. Ne oldugunu sordugumda “Bir cenazeye gittim, cok etkilendim,” dedi.
Artik Cerenle hemen hemen her gün görüsüyorduk. Her gecen gün ona olan askim icimden tasacak gibi oluyordu. Eve erken döndügüm bir gün misafirler olgugunu gördüm.kimse beni fark etmedi. Mutfaga gidip atistirirken ister istemez konusulanlara kulak misafiri oldum. Konu bendim ve annemin niye üzgün oldugunu o an anladim. Meger hastane, doktor hep bu yüzdenmis. Meger ben sizofreni hastasiymisim. Adini bile daha önce duymadigim bu hastalik benim hayal aleminde yasamama neden oluyormus. Misafirler gidene kadar ortaya cikmadim. Annem onlari gecirince beni arkasinda gördü ve “Bir sey duydun mu?” der gibi yüzüme bakiyordu. “Her seyi duydum,” dedim. Kadincagizin gözleri dolmustu ve bana sarilarak agladi. Ona üzülmemesini ve kendimi cok iyi hissettigimi söyledim ama gercekten korkmustum. Bana arkadaslarimi davet ettigim gün hasta oldugumu anladini söyledi. Annemin anblattina göre benim arkadasim yoktu. Eve davet ettigim kisiler tamamen hayal ürünüydü. Annemin hazirladigi sofrada sadece ben oturmustum ve sanki arkadaslarim varmis gibi saatlerce o hayali varliklarla konusmustum.
Ya Ceren de hayalse?
Hicbir sey umrumda degildi. Her sey, bütün bir dünya hayal olabilirdi ama Ceren....
Ya oda hayalse? Bu ihtimal beni delirtmeye yetiyordu. Annem bircok ilac getiriyor, bunlarin rahatlamam icin oldugunu söylüyordu. Ama ben zaten rahattim. İsten ayrildim ve aradan 3 gün gectikten sonra disari ciktim. Her zaman gittigimiz parka gittim. Arkadaslar yine ordaydi. Aslinda belki oradan hic ayrilmamislardi. Onlarla konusurken parktaki diger insanlarin alayli alayli gülsügünü fark ettim. O gülen insanlara, “Siz gercek degilsiniz!” diye bagirdim. Ama onlar sadece gülüyordu. Pesimi birakmalarini söyledim. Nereye gidersem onlar da benimle beraberdi. İlaclar beni iyice dagitmisti. Düsüncelerimi toplayayamiyordum. Arkadaslarda yavas yavas benden uzaklasiyordu. Cereni aramaktan korkuyordum. Cünkü arasam Ceren diye birinin hic var olmadigini anlayabilirdim. Bir gün dayanamayip aradim ve her zamanki yerimizde bulustuk. Ona bir yandan basima gelenleri anlatirken diger yandan cevredekli insanlara bakiyordum. Yine bana gülmeleinden korkuyordum. Eger yülüyorlarsa bu Cerenin hic olmadigini gösterecekti. Evet, cevredeki insanlar yine alayci bir sekilde bakiyordu ama gülmüyorlardi. Ceren olayi beni gün cectikce bitiriyordu.
‘Hosgeldin güzel kizim’
Bir gün anneme Cereni eve getirecegimi söyledim. Annemin gözleri kocaman oldu. Yine bir hayali eve getirecegimden korkuyordu. Ama ben kendime güveniyordum. Ceren bir hayal degil, gercekti. Annem isteksizde olsa benim israrimla kabul etti. Öbür gün cerenle bulustuk ve ona, “Seni biraz sonra anneme götürecegim,” dedim. Ceren cok telaslandi. Hazirlik yapmadigini söyledi ama ben israr edince kabul etti. Artik geri dönüs yoktu. Biraz sohbetin ardindan eve dogru yola koyulduk. Sokaga gelip eve yaklastigimizda son bir kez kulagina “Seni cok seviyorum,” dedim. Eve geldik, kapiyi caldim. Annem actiginda ben önden girip ayakkabilarimi cikardim ve cereni iceri aldim. Anneme bakip gözlerindeki yasi görünce oldugum yere yigildim. Demek yine hayaldi... Ama annemin agzindan cikan su kelimeler benim icin o an bir dua kadar kutsaldi; “Hos geldin, güzel kizim...”
Not: Su an Cerenle evliyim. Bir oglumuz var ve gayet iyiyim.
bir sizofren aski
Babam öleli 12 yil olmustu ve ben 20 yasina geldigimde babasiz olmanin acisini artik cok daha iyi anliyordum. Annemle birlikte kücük ama mutlu bir dünya kurmsutuk kendimize. Mevsimlerden bahardi, sokaklarda parklarda dolasiyordum. Bu bahar daha bir coskulu hissediyordum kendimi. Bircok arkadas edinmistim. Mehmet, Can, Canin kuzeni Merve ve daha bircogu…
Her gün belirli saaatlerde bulusup eglenceli dakikalar yasiyorduk. Onlarla o kadar cok egleniyordum ki artik ise bile gitmiyordum.
Yine ise gitmedigim bir günde yalniz basima dolasirken arkadaslarimla her zaman oturdugumuz parkta gördüm onu. O kadar güzeldiki… Bir süre cevresinde dönüp beni fark etmesini umdum ama bana hic bakmiyordu. Tam umutsuzluga kapilmak üzereyken son bir cesaretle yanina yaklastim ve “Oturabilir miyim?” diye sordum. “Oturbilirsiniz” dedi. Kalbim heyecandan deli gibi carpiyordu. Ne söyleyecegimi bilemiyordum. Sonra kisik bir sesle, “Adim Alper” diyebildim. Bana dönüp “Ceren” dedi. Bir süre sohbetten sonra telefonlarimizi birbirimize verip ayrildik. Aksam olanlari anneme anlattim. Annem gözlerimdeki mutlugu fark edince cok sevinmisti.
Arkadaslari davet ettim
Ilerleyen günlerde Ceren ile daha sik görüsür olduk. Zaman ilerledikce ona daha cok baglaniyorum. O hayatima girdikten sonra ise gitmeye baslamis, diger arkadaslarimla da daha az görüsür olmustum. Arkadaslar sitem edince kendimi affettirmek icin onlari aksam yemegine davet ettim ve hazirlik yapmak icin erkenden eve gittim. Anneme arkadaslarimin gelecegini söyledim. Aksam gelip catmisti. Kapi caldi, hemen kosup actim. Arkadaslar gelmisti. Onlari salona alip sofrayi hazirlamak icin mutfaktaki anneme yardima gittim. Sofra hazirlandiktan sonra salona gecip onlari iceri cagirdim. Arkadaslarimi masaya alirken annemin bakislarindaki korku ve saskinlik ifadesini hic anlayamamistim. Tam arkadaslarimi tanitiyordum ki annem büyük bir feryatla masadan ayrilip gitti. Olanlari bir türlü anlayamiyordum. Arkadaslardan özür diledim ve yemege basladik. Yemegin ve sohbetin ardindan arkadaslar gitti. Annemin od asina gidip olanlari sordugumda hic cevap vermedi. Sadece yüzüme bakip agliyordu.
Eve gelen misafir
Aradan 3 ay gecmisti. Arkadaslarla ve özellikle Ceren ile görüsmelerimiz siklasmisti. Bir aksam anneme sözü Cerenden acip birbirimizi ne kadar cok sevdigimizi ve evlenmek istedigimizi anlattim. Annem mutlu olmamdan gülüyordu ama gözündeki aciyi ve korkuyu hissedebiliyordum. Öbür gün is dönüsü eve geldigimde bir misafir vardi. Tanistik ve annem o arada kayboldu. Bu kisi bana tuhaf sorular sorup durdu. 1-2 saat oturduktan sonra annem gelip misafiri yolcu etti. Anneme gelenin kim oldugunu sordugum da doktor oldugunu söyledi. “Yoksa hasta misin?” dedim. Annem doktorun benim icin oldugunu ve sadece genel bir kontrol yapzirmak istedigini söyledi. Sabah erken kalkip hastaneye gittik ve bircok testten gecirildim. Bir kac saat sonra doktor gelip hicbirseyimin olmadigini söyledi ve annemi odasina cagirdi. Aksam eve geldigimide annemin gözleri aglamaktan sismisti. Ne oldugunu sordugumda “Bir cenazeye gittim, cok etkilendim,” dedi.
Artik Cerenle hemen hemen her gün görüsüyorduk. Her gecen gün ona olan askim icimden tasacak gibi oluyordu. Eve erken döndügüm bir gün misafirler olgugunu gördüm.kimse beni fark etmedi. Mutfaga gidip atistirirken ister istemez konusulanlara kulak misafiri oldum. Konu bendim ve annemin niye üzgün oldugunu o an anladim. Meger hastane, doktor hep bu yüzdenmis. Meger ben sizofreni hastasiymisim. Adini bile daha önce duymadigim bu hastalik benim hayal aleminde yasamama neden oluyormus. Misafirler gidene kadar ortaya cikmadim. Annem onlari gecirince beni arkasinda gördü ve “Bir sey duydun mu?” der gibi yüzüme bakiyordu. “Her seyi duydum,” dedim. Kadincagizin gözleri dolmustu ve bana sarilarak agladi. Ona üzülmemesini ve kendimi cok iyi hissettigimi söyledim ama gercekten korkmustum. Bana arkadaslarimi davet ettigim gün hasta oldugumu anladini söyledi. Annemin anblattina göre benim arkadasim yoktu. Eve davet ettigim kisiler tamamen hayal ürünüydü. Annemin hazirladigi sofrada sadece ben oturmustum ve sanki arkadaslarim varmis gibi saatlerce o hayali varliklarla konusmustum.
Ya Ceren de hayalse?
Hicbir sey umrumda degildi. Her sey, bütün bir dünya hayal olabilirdi ama Ceren....
Ya oda hayalse? Bu ihtimal beni delirtmeye yetiyordu. Annem bircok ilac getiriyor, bunlarin rahatlamam icin oldugunu söylüyordu. Ama ben zaten rahattim. İsten ayrildim ve aradan 3 gün gectikten sonra disari ciktim. Her zaman gittigimiz parka gittim. Arkadaslar yine ordaydi. Aslinda belki oradan hic ayrilmamislardi. Onlarla konusurken parktaki diger insanlarin alayli alayli gülsügünü fark ettim. O gülen insanlara, “Siz gercek degilsiniz!” diye bagirdim. Ama onlar sadece gülüyordu. Pesimi birakmalarini söyledim. Nereye gidersem onlar da benimle beraberdi. İlaclar beni iyice dagitmisti. Düsüncelerimi toplayayamiyordum. Arkadaslarda yavas yavas benden uzaklasiyordu. Cereni aramaktan korkuyordum. Cünkü arasam Ceren diye birinin hic var olmadigini anlayabilirdim. Bir gün dayanamayip aradim ve her zamanki yerimizde bulustuk. Ona bir yandan basima gelenleri anlatirken diger yandan cevredekli insanlara bakiyordum. Yine bana gülmeleinden korkuyordum. Eger yülüyorlarsa bu Cerenin hic olmadigini gösterecekti. Evet, cevredeki insanlar yine alayci bir sekilde bakiyordu ama gülmüyorlardi. Ceren olayi beni gün cectikce bitiriyordu.
‘Hosgeldin güzel kizim’
Bir gün anneme Cereni eve getirecegimi söyledim. Annemin gözleri kocaman oldu. Yine bir hayali eve getirecegimden korkuyordu. Ama ben kendime güveniyordum. Ceren bir hayal degil, gercekti. Annem isteksizde olsa benim israrimla kabul etti. Öbür gün cerenle bulustuk ve ona, “Seni biraz sonra anneme götürecegim,” dedim. Ceren cok telaslandi. Hazirlik yapmadigini söyledi ama ben israr edince kabul etti. Artik geri dönüs yoktu. Biraz sohbetin ardindan eve dogru yola koyulduk. Sokaga gelip eve yaklastigimizda son bir kez kulagina “Seni cok seviyorum,” dedim. Eve geldik, kapiyi caldim. Annem actiginda ben önden girip ayakkabilarimi cikardim ve cereni iceri aldim. Anneme bakip gözlerindeki yasi görünce oldugum yere yigildim. Demek yine hayaldi... Ama annemin agzindan cikan su kelimeler benim icin o an bir dua kadar kutsaldi; “Hos geldin, güzel kizim...”
Not: Su an Cerenle evliyim. Bir oglumuz var ve gayet iyiyim.
0 Comments
11-03-2006 05:38 PM
Cezami bu cektigim cilemi yillardir tuttugum nöbet bitmeyecekmi
Bir kücük kartanesi gibyimi avcunda eriyen
Dön bebegim Sonzuzluk senle basladi o kücük dünyamda
Unutma gittiginde yarim kaldi Cölerde yaniyorum
Kutuptayim üsüyorum Ceza benim cekiyorum ne olur dönnn
Sevmesende beni özledim sesini git desemde yine gitmesen
Yillardir cektigim bu hasretmi cilemi Harammisin bana bi
Bilsem Bebegim benim Hayalet Sevgilim
BEBEYIM BENIM HAYALET SEVGILIMMMMMMMMMM
KADERIMIZDE BUDA VARMIS NE YAPARSIN
Cezami bu cektigim cilemi yillardir tuttugum nöbet bitmeyecekmi
Bir kücük kartanesi gibyimi avcunda eriyen
Dön bebegim Sonzuzluk senle basladi o kücük dünyamda
Unutma gittiginde yarim kaldi Cölerde yaniyorum
Kutuptayim üsüyorum Ceza benim cekiyorum ne olur dönnn
Sevmesende beni özledim sesini git desemde yine gitmesen
Yillardir cektigim bu hasretmi cilemi Harammisin bana bi
Bilsem Bebegim benim Hayalet Sevgilim
BEBEYIM BENIM HAYALET SEVGILIMMMMMMMMMM
KADERIMIZDE BUDA VARMIS NE YAPARSIN
10-03-2006 03:04 PM
Ben Kandan Elbise Giydim
Kendinden birşeyler kattın
Güzelleştirdin ölümü de
Ellerinin içiyle aydınlattın
Ölüm ne demektir anladım
Yer değiştiren ben değildim
Farklılaşan sendin
Sendin bana gelen aynalarla
Sendin bana gelen sendin
Artık ölebilirdim
Bütün İstanbul şahidim
Ben kandan elbiseler giydim
Bundan senin haberin var mı
Güzelleştirdin ölümü de
Ellerinin içiyle aydınlattın
Ölüm ne demektir anladım
Yer değiştiren ben değildim
Farklılaşan sendin
Sendin bana gelen aynalarla
Sendin bana gelen sendin
Artık ölebilirdim
Bütün İstanbul şahidim
Ben kandan elbiseler giydim
Bundan senin haberin var mı
0 Comments
10-03-2006 03:00 PM
SaKaLaR
PrOvA
IkI DeLi BiRgÜn DeLiLeR HaStAnEsInDeN KaCmIsLaR.KimSe Bu DelIlErI BuLaMaMiSlAr.
DoKtOrLaR UmUdLariNi KeStIkLeRi An DeLiLeR CiKa GeLmIs.
DoKtOrLaR HaYrEtLe NiYe GeLdInIz DeMiS?
DeLiLeR:YaRiN KaCaCaGiZdA,OnUn PrOvAsInI YaPtIk
----------------------------------------------------------
SoN_BiR_TeSt
AkIl_HaStAnEsInDeN_IkI_DeLiYi_
SaLiVeReCeKlErMiS_.DoKtIrLaR_KeNdI_
ArAlArInDa_.BuNlArA_SoN_BiR_TeSt_
YaPaLiM_Da_GöReLiM_AkIlArI_BaSiNa_
GeLmIs_MI_?_DeMiSlEr_.
BuNuN_ÜzErInE_IkI_DeLiYi_BiR_
MaSa_BaSiNa_GeCiRmIsLeR_.
MaSaNiN_ÜzeRiNe_BiR_KaVaNoZ_DoLuSu_
SiYaH_ZeYtIn_,BiR_KaVaNoZa_DoLuSu_
Da_CaNlI_HaMaMbÖCeGi_DöKmÜSlEr_
Ve_BuYrUn_BeYlEr_,YiYiNiZ_DeMiSlEr_
DeLiLlErDeN_BiR_TaNeSi_HeMeN_
ZeYtInE_SaLdIrMiS_,ÖtEkIsI_
ArAyA_GiRmIs_:ÖnCe_KaCaNlArI_
YiYeLiM_,ÖbÜrLeRi_NaSiL_OlSa_
DuRuYoR_!
SaKaLaR
PrOvA
IkI DeLi BiRgÜn DeLiLeR HaStAnEsInDeN KaCmIsLaR.KimSe Bu DelIlErI BuLaMaMiSlAr.
DoKtOrLaR UmUdLariNi KeStIkLeRi An DeLiLeR CiKa GeLmIs.
DoKtOrLaR HaYrEtLe NiYe GeLdInIz DeMiS?
DeLiLeR:YaRiN KaCaCaGiZdA,OnUn PrOvAsInI YaPtIk
----------------------------------------------------------
SoN_BiR_TeSt
AkIl_HaStAnEsInDeN_IkI_DeLiYi_
SaLiVeReCeKlErMiS_.DoKtIrLaR_KeNdI_
ArAlArInDa_.BuNlArA_SoN_BiR_TeSt_
YaPaLiM_Da_GöReLiM_AkIlArI_BaSiNa_
GeLmIs_MI_?_DeMiSlEr_.
BuNuN_ÜzErInE_IkI_DeLiYi_BiR_
MaSa_BaSiNa_GeCiRmIsLeR_.
MaSaNiN_ÜzeRiNe_BiR_KaVaNoZ_DoLuSu_
SiYaH_ZeYtIn_,BiR_KaVaNoZa_DoLuSu_
Da_CaNlI_HaMaMbÖCeGi_DöKmÜSlEr_
Ve_BuYrUn_BeYlEr_,YiYiNiZ_DeMiSlEr_
DeLiLlErDeN_BiR_TaNeSi_HeMeN_
ZeYtInE_SaLdIrMiS_,ÖtEkIsI_
ArAyA_GiRmIs_:ÖnCe_KaCaNlArI_
YiYeLiM_,ÖbÜrLeRi_NaSiL_OlSa_
DuRuYoR_!
0 Comments